Charles Musyoki

Datum: 

wo, 09/07/2014 to wo, 31/05/2017

Locatie: 

Maendeleo, Machakos County, Kenia

Status: 

Charles Musyoki, KNH, ENT, Medical aid, Circle4life Kenya, Maendeleo, Machakos County
Charles Musyoki in het KNH, wachtend op de KNO arts, Kenia

Uitleg project: 

Situatie
Charles (geb.2006) is de oudste zoon van moeder Anna (1992). Net veertien jaar oud was ze toen haar zoon geboren werd. Twee jaar later volgde zoon Moses en in 2012 dochter Mary. Anna is niet getrouwd en de vaders van de kinderen zijn niet bekend of in beeld. Anna woont bij haar ouders en heeft door haar vroege zwangerschap school verlaten en werkt nu af toe via tijdelijke baantjes. Zij is met haar kinderen afhankelijk van haar ouders.
Charles is als gezonde baby geboren maar kan niet praten. Iets wat hem erg verdrietig maakt maar ook gefrustreed omdat hij niet kan zeggen wat hij denkt. Stichting Circle4life gaat het gezin helpen om uit te zoeken wat er is met hem.

Missie
Medische hulp om uit te zoeken wat er mis is met Charles, zorgen dat hij hulp krijgt en onderwijs. Ook voor broertje Moses en zusje Mary is onderwijs dringend nodig. De thuissituatie zal verbeterd moeten worden, te denken valt aan huisrenovatie, bedden en begeleiding/counseling van het gezin. Ook geboortebeperking voor mama Anna is nodig. 

Acties

  • Medisch onderzoek in het Kenyatta National Hospital om te achterhalen waarom Charles niet kan praten en medische begeleiding in het vervolgtraject
  • ondersteuning van het gezin op gebied van leefomstandigheden (opknappen huisje, bedden en beddengoed)
  • school uniformen, schoenen, kosten voor de drie kinderen
  • intensieve begeleiding van moeder Anna maar ook oma en opa

Huidige stand van zaken
Op 14 juli 2014 heeft het eerste onderzoek plaatsgevonden in het Kenyatta National Hospital. Omdat we vermoedden dat Charles wel kon horen, is als eerste een afspraak gemaakt bij de ENT (KNO). Zijn gehoor werd getest en dit bevestigde onze vermoedens... er is niets mis met zijn gehoor. Ook opdrachten die hem werden gegeven, voerde hij uit. We kregen een verwijzing voor OT (Occupational Therapy) voor de week erop. Margarete Njeri, onze maatschappelijk werkster, begeleidt Charles en zijn oma, die hem begeleidt, tijdens de bezoeken.
Op 21 juli vond een tweede afspraak plaats en nu heeft hij een onderzoek aan zijn hersenen ondergaan. Er is ook met zijn hersenen niets aan de hand, hij kan opdrachten uitvoeren en werd zelfs als intelligent aangemerkt. De neuroloog vermoedt dat hij als jonge baby en peuter onvoldoende 'tools'  heeft gekregen om te leren praten. Wat voor ons heel gewoon is om een kind woordjes te leren en te praten tegen een kind is hier waarschijnlijk fout gegaan. Waarom hij nooit gesproken heeft, werd ons niet helemaal duidelijk maar de neuroloog vermoedt dat hij met intensieve logopedie en het naar een reguliere school gaan, binnen enkele maanden zal gaan praten. De woorden en geluiden zijn hem niet onbekend en op dit moment wordt uitgezocht waar we hem het beste spraakles kunnen geven. Dit jongetje heeft onze hulp hard nodig. Wil je hem helpen, sponsor ons dan om ook zijn toekomst dichterbij te brengen!
20 september 2014: de hulp aan dit jongetje maar ook het gezin is gestart! Op 13 augustus, tijdens het werkbezoek aan Kenia, hebben we hen bezocht. De situatie thuis was nog triester dan we vermoedden. Moeder Anna en haar zus deelden samen een eenpersoonsbed in een later aan het huis aangebouwde kamer. De drie kinderen, Charles, Moses en Mary, sliepen op een oude en deels kapotte bank in de woonkamer. Oma en opa delen de andere kamer. Kleding was er nagenoeg niet en Anna en oma waren meer dan blij met de kleding die we voor de kinderen meebrachten. Ook de knuffels van Happy Horse werden dankbaar aangepakt en worden gekoesterd. Bij latere huisbezoeken troffen we deze netjes op de bedden aan. We hadden een aantal prioriteiten gesteld. Allereerst moesten de kinderen naar school, we hadden schooluniformen en -schoenen nodig maar ook het huis had een opknapbeurt nodig. We hebben oma en mama Anna verteld dat we wilden helpen maar dat ze dan zelf wel mee moeten werken. Onze opdracht aan hen was de gaten in de golfplaten van het dak repareren met teer. We hebben hen 500ksh (€4,50) gegeven om de teer te kopen en bij onze controle op 5 september bleken echt alle gaten dichtgemaakt te zijn. Op 2 september hebben we Charles, Moses en Mary in hun nieuwe schoolkleding en rugzakken meegenomen naar Tumaini Academy, de basisschool die bij hen om de hoek ligt. De juf van de kleuterklas stond wat negatief tegenover de komst van Charles omdat dit een situatie was die ze niet kende. Een uitgebreid gesprek met het hoofd en de juf heeft ertoe geleid dat de school de uitdaging graag aangaat. Deze dag werden we vergezeld door Robert Katz, eigenaar van Go Kenya Tours and Safaris (Nairobi), onze eerste Keniaanse sponsor en gezamenlijk hebben we de schoolkosten voor deze derde termijn voldaan. De kinderen werden warm onthaald door de juf en een voor een aan de aanwezige leerlingen voorgesteld. Mooi om te zien want in het Kiswahili werd de kinderen gevraagd de nieuwkomers te verwelkomen en werd er voor ze gezongen. Daarna nog met de hele klas op de foto. En de resultaten zijn geweldig! Na een week vertelde oma trots dat Charles heel zachtjes twee woordjes kon spreken: 'uko' en 'mimi' (waar ben je en ik). Op 11 september hebben we de woonkamer voorzien van een plastic vloerzeil en ook de slaapkamer van moeder Anna. Daarna is er een stapelbed geplaatst in de slaapkamer van Anna waar Charles en Moses bovenin slapen en Anna en Mary onderin. Het oude eenpersoonsbed werd eveneens teruggeplaatst en hier slaapt de zus/tante in.
En de banken in de woonkamer hebben nieuwe kussens gekregen. Op ons laatste huisbezoek op 20 september vertelde oma trots dat Charles zelfs al een aantal letters van het alfabet kan zeggen. Er zit dus zeker vooruitgang in en maatschappelijk werkster Margarete Njeri zal het gezin en de school met regelmaat bezoeken om de resultaten te bewaken. In januari 2015 gaan we beginnen met spraakles (een keer per week) voor Charles bij een logopedist in Thika. Dankzij uw steun kunnen we dit jongetje helpen en wij zijn ervan overtuigd dat hij normaal kan gaan praten!
27 oktober 2014: de drie kinderen gaan trouw iedere dag naar school. Charles doet het redelijk goed. Het praten blijft nog achter maar hij mengt zich al wel tussen de andere kinderen, iets wat hij een aantal maanden terug absoluut uit de weg ging. Langzaam maken we stapjes vooruit. We zullen ongetwijfeld ook af en toe een stapje terug gaan maar dat er verbetering in zit staat vast.
 6 december 2014: Op 22 november hebben we het eerste huisbezoek gebracht. Dit keer niet alleen om te kijken hoe de kinderen het doen maar ook om ze model te laten staan voor de kerstkaarten van stichting Circle4life. Moeder Anna en oma waren wat trots dat hun kinderen op de kaarten zouden komen. Met gedoneerde kerstkleding en wat eenvoudige kerstartikelen hebben we prachtige foto's kunnen maken. Charles, Moses en Mary waren zo blij dat ze de kleding mochten houden en de felgekleurde kerstfiguurtjes werden meteen in huis opgehangen. Op 4 december hebben we hen nog snel bezocht en hoorden van oma dat school de resultaten van de derde termijn nog niet had meegegeven en dat dit begin januari zou gebeuren. Het gaat langzaam beter met Charles. Als je hem in het Swahili vraagt hoe het gaat antwoordt hij met een heel zacht 'poa' (slang voor ok) en.... hij kan tot drie tellen in het Engels. Weliswaar heel zachtjes maar als hij je hoort zeggen 'one, two...' zegt hij heel zacht 'three'. Wat zijn we trots op dit mannetje en wat hopen we dat hij vooruit gaat. In januari 2015 gaan we met de wekelijkse spraakles beginnen!
12 april 2015: het is verrassend hoe snel Charles verbetert. In februari zijn we gestart met spraaktherapie in het Alja Therapist Centre in Thika. De therapeut oefent wekelijks met Charles en masseert daarbij zijn stembanden, keel, kaak- en mondspieren. Charles heeft in zijn eerste levensjaar een trauma opgelopen waardoor hij nooit is gaan praten. Zijn moeder was niet in staat de kleine baby te volgen in zijn ontwikkeling omdat zij eveneens een trauma heeft opgelopen nadat zij verkracht was en zwanger werd. Beiden krijgen nu counseling en therapie en ook de band moeder-zoon verbetert enorm. Anna neemt haar verantwoording en oefent trouw thuis met de oefeningen die de spraaktherapeut hen opgeeft. Om ook Charles te stimuleren krijgt hij bij goede resultaten een klein kadootje en het resultaat is verbluffend. Bijna drie maanden verder kan hij tellen tot tien en eenvoudige woordjes uitspreken. Ook de juf op school probeert hem zo veel mogelijk te stimuleren en in plaats van te gebaren dat hij bijvoorbeeld naar het toilet wil, kan hij nu wc zeggen. In de schoolvakantie in april zal hij prive les krijgen om zo de voortgang te bewaken. Inmiddels zijn we zover dat hij waarschijnlijk niet naar een gespecialiseerde school zal hoeven. Wat een verbetering en wat een enorme stappen in de richting van zijn toekomst!
3 juni 2015: De wekelijkse therapie bij Alja Therapist Centre in Thika doet wonderen. Ook de oefeningen thuis en de betrokkenheid van mama Anna zorgen voor een enorme sprong vooruit. De spieren worden sterker en langzaam leert hij woordjes spreken. Nu nog de link van woordjes naar afbeeldingen die erbij horen. Op school gaat het matig. Charles neemt de lesstof langzaam op en heeft extra aandacht nodig. In mei heeft hij oorontsteking gehad en een virusinfectie waardoor hij een week niet naar school kon. Na medicatie gaat het inmiddels weer beter met hem.
28 juni 2015: Praten...Leren  praten. Heb jij er ooit wel eens bij stilgestaan hoe ingewikkeld ons brein in elkaar zit. Hoeveel tools je aangereikt worden om te leren praten. Als kleine baby leer je de geluiden herkennen, de woordjes die je hoort vormen langzaam een betekenis en je woordenschat groeit. Je leert praten. Maar wat als die tools je niet aangereikt worden? Zou je kunnen praten? NEE! Charles Mysoki heeft als kleine baby die tools nooit gehad. Niet omdat ze er niet waren maar omdat hij in zijn eerste levensjaar een enorm trauma heeft opgelopen waardoor hij nooit heeft leren praten. Hij verstaat alles, hij begrijpt alles, alleen er komt geen woord uit zijn keel.
Charles (8) krijgt wekelijks spraakles en therapie. Er worden oefeningen gedaan, zijn keel-, kaak- en mondspieren worden gemasseerd en op allerlei gebieden moet hij oefenen. Blazen van katoenen watjes, op een trompet blazen, bellen blazen… alles om zijn spieren te activeren. Ook thuis moet dagelijks geoefend worden. Simpele plaatjes waarvan hij de betekenis moet leren zeggen zoals ‘cat’ ‘jet’ ‘ball’…
Zaterdag 20 juni zijn we mee geweest naar spraakles. Het is verbazingwekkend wat de therapeut in een paar maanden tijd heeft weten te bereiken. Sprak hij twee maanden geleden nog slechts een paar eenlettergrepige woordjes, nu kan hij tot tien tellen en woorden herhalen. Omdat zijn hersentjes de signalen niet gewend zijn, is het enorm moeilijk om de woorden te onthouden. Meer dan twee woorden achter elkaar gaat nog niet maar we blijven dapper doorgaan. De therapeut verwacht dat hij over een paar maanden al redelijk zal kunnen praten. Onderwijs is voor hem enorm belangrijk en in september gaan we kijken naar een voor hem geschikte school waar hij en therapie krijgt en onderwijs. Wat een prachtig gezicht om te zien dat de enorme inspanningen langzaam beloond worden!
23 augustus 2015: zo veelbelovend als het leek in mei en juni, zo'n teleurstelling is het nu. Charles doet enorm zijn best maar er zit een 'gat' tussen zijn zien en linken. Hij herkent een voorwerp maar kan het niet uit zichzelf benoemen. Als je het woord voorzegt dan probeert hij het te herhalen. Eenlettergrepige woorden en overal plakt hij een 'o' achter, jet wordt jetto, ball wordt ballo, enz. Voor de vakantiemaand is er remedial teachen aangeraden en in september gaan we kijken hoe we dit jongetje beter kunnen helpen.
25 september 2015:  Op woensdagavond 9 september werd maatschappelijk werkster Margarete Njeri gebeld door Anna dat haar moeder, en dus de oma van Charles, is overleden. We besloten de volgende dag langs te gaan en hebben de vader (opa) en Anna kort gesproken. Oma was al langere tijd niet lekker en vermoedelijk speelde haar hoge bloeddruk en stress hierbij een rol. Begin juni is er een cholera uitbraak geweest en moest ze noodgedwongen haar kleine wegrestaurantje sluiten omdat de risico's te hoog waren. Geld om opnieuw te starten was er niet. In juli is oma opgenomen in het ziekenhuis van Kangundo, waar de diagnose tyfus werd gesteld. Na twee weken ziekenhuis mocht ze weer naar huis maar hierna is ze nooit meer de oude geworden. 7 september werd ze opnieuw opgenomen en in de middag van 8 september overleed ze. Doodsoorzaak hoge bloeddruk en stress.
Omdat de kosten voor de begrafenis niet door de vader (opa) alleen op te brengen waren, verzekeringen heeft niemand en ook de kosten voor het mortuarium, het ziekenhuis en de medicijnen kwamen hier nog bij, heeft Circle4life het deel van de mortuarium- en ziekenhuiskosten voor zijn rekening genomen. Op 15 september werd oma op haar eigen compound begraven. Margarete Njeri en Ellen van Gemert waren bij de plechtigheid aanwezig.
We houden Anna nauw in de gaten. Ondanks de problemen die er geregeld waren tussen haar en haar moeder, was haar moeder ook degene die haar beschermde tegen de rest van de familie en meerdere malen nam zij het voor haar dochter op.
De situatie thuis is uitermate precair met name omdat Anna als 13 jarige beviel van haar zoon Charles en door de hele familie als het zwarte schaap wordt gezien.
In overleg met een bevriende psycholoog die werkzaam is bij een kindertehuis in de buurt, hebben we een afspraak kunnen regelen bij een counselor die zowel moeder Anna als zoon Charles wekelijks gaat counselen. Zaterdag 26 september was de intake en besloten is om eerst Charles een uur te counselen en daarna moeder Anna voor een uur. Tijdens dit tweede uur kan Charles zijn spraakles, wat nagenoeg om de hoek zit, volgen.
Anna is nog steeds druk met het verkrijgen van haar ID. Het bleek dat haar lagere school een foutief document had verstrekt. In plaats van geboortejaar 1992 hadden ze 1993 vermeld, waardoor het niet rechtsgeldig is. Samen met maatschappelijk werkster Margarete Njeri wordt nu gewerkt aan de juiste papieren en contacten.
19 oktober 2015: Charles gaat met klein stapjes vooruit bij de spraakles. Hij kan inmiddels tellen van 1 tot 10 en weet ook nummers te onderscheiden en .... hij is in staat om binnen de lijntjes van een afbeelding te kleuren. Hij krijgt wekelijks huiswerk mee en ook moet mama Anna hem nog dagelijk masseren. 
4 december 2015: heel langzaam lijkt er iets ten goede te veranderen. Niet alleen kent hij wat cijfers hij kan zelfs met boetseerklei de nummers maken! Het blijft wel moeizaam want Charles is nog niet in staat om zelfstandig dingen op te pakken en doet het alleen als het gevraagd wordt. 
27 februari 2016: de dood van oma heeft een grotere impact dan we aanvankelijk hadden kunnen denken. Nu de oma niet meer leeft, is er voor de jonge Anna geen enkele rem meer. Waar haar moeder haar vroeger corrigeerde, laat haar vader haar aan haar lot over. Vader is te druk met zijn eigen verdriet en heeft het familiegeld inmiddels verdronken en houdt met niemand meer rekening. Gevolg is dat ook Anna alle controle kwijt is en met regelmaat dagen van huis is zonder zich ook maar om de kinderen te bekommeren. Inmiddels hebben we haar broer Mwanzia en zijn partner bereid gevonden de zorg van de kinderen op hen te nemen. Het stapelbed van de kinderen is naar het huisje vooraan de straat verhuisd en een nieuwe klamboe en matrassen waren nodig om het weer leefbaar te maken. Vanaf februari zijn we gestart met voedselsupport omdat de kinderen te vaak zonder eten op school kwamen en huilend van de honger bij de juf zaten. De eerste weken bij oom Mwanzia zitten er inmiddels op. Anna gaat met up en downs. Soms laat ze zich zien om vervolgens weer voor dagen te verdwijnen. Ze vindt zelf dat ze 'recht' heeft op haar leven zo maar de schade die ontstaan is in het verleden en het verlies van haar moeder zijn hier klaarblijkelijk de oorzaak van. We zijn druk op zoek naar professionele hulp voor Anna en in de tussentijd helpen we de oom en tante waar we kunnen om het voor de kinderen zo aangenaam mogelijk te maken. Charlie is een periode ziek geweest en bleek malaria te hebben. Op 18 februari heeft hij medicatie hiervoor gekregen en is inmiddels weer aan de beterende hand.
30 april 2016: Moeizaam. Een ander woord is er niet voor de thuissituatie waar de drie kinderen zich in bevinden. Moeder Anna bekommert zich niet (meer) om haar kinderen, de oude vader heeft zijn huis en grond verkocht en per 1 juni moet de boel ontruimd zijn. Oom Mwanzia gaat problemen maken en vindt dat hij nog meer gesteund moet worden, bijvoorbeeld in de vorm van zaden en kunstmest. We hebben dit afgewezen omdat het zinloos is om te planten omdat de grond over een paar weken aan een ander toebehoort. Inmiddels is maatschappelijk werkster Margarete Njeri in gesprek met de chief van dit gebied maar ook met iemand van de kinderbescherming. We gaan proberen om in samenwerking een passende oplossing voor de kinderen te vinden omdat deze niet de dupe mogen worden van de slechte thuissituatie. Charles gaat gewoon iedere week naar spraakles en de vooruitgang is bemoedigend. Op zaterdag 30 april zei hij, zo out of the blue, Ellen atakuja lini? wat betekent 'Wanneer komt Ellen?'. Ook zijn concentratie wordt langzaam iets beter. Inmiddels is hij in staat om zelfstandig de cijfers 1-20 te benoemen en aan te wijzen. 
Voor dit mannetje en zijn broertje en zusje doen we het. Zij hebben recht op een veilige thuissituatie en hulp op weg naar hun toekomst.
21 mei 2016: Vandaag meegeweest naar spraakles. Charles doet het inderdaad goed. Sommige letters blijven een probleem en ook zijn aandacht is heel snel weg. Hoort hij een onbekend geluid of stem dan is de aandacht weg. Omdat hij zo zijn best doet hebben we hem na afloop meegenomen voor een ijsje en spelen in het Fun Park naast Ananas shopping mall. Daar waar andere kinderen meteen gaan klimmen en klauteren bleef Charlie beduusd staan. Hij durfde nergens in of op. Toen we vroegen of hij wilde glijden zei hij dat hij liever een bal had. Zo gezegd zo gedaan. Met een bal van nog geen euro was hij de koning te rijk en keerden we huiswaarts.
25 juni 2016: Op 15 juni zijn de kinderen naar de kliniek in Donyo geweest. Zowel Mary als Charles waren koortsig en niet lekker. Na testen bleek Mary malaria te hebben en Charles had mogelijk een reactie op de injectie tegen mazelen die hij eerder die week gehad heeft. Ook zijn alle drie de kinderen op HIV getest en alle drie werden ze negatief bevonden! Mooi nieuws!
Moeder Anna is weer in beeld. Ze woont weer thuis en na een stevig gesprek door Margarete Njeri heeft ze beloofd haar best te doen. Oom Mwanzia en zijn partner zijn na een ernstig gesprek op zoek gegaan naar een baantje en hebben die gevonden op een koffieplantage. Als zij aan het werk zijn, doet Anna de was en kookt voor de kinderen. De oude vader verteld Margarete dat ze uitstel hebben gekregen voor het verlaten van het stuk grond. 
14 juli 2016: de wekelijkse spraakles helpt Charles met leren praten maar misschien nog wel belangrijker is dat zijn eigen waarde enorm is gegroeid. Langzaam aan leert hij omgaan met zijn heftige achtergrond en hij reageert zelfs niet meer als hij wordt gestoord of een baby hoort huilen. 
13 augustus 2016: de vooruitgang van Charles blijkt toch niet zo vlot te verlopen als wij verwacht hadden. Hij is snel afgeleid maar daarentegen gaat het op school wel beter. Broertje Moses is zelfs derde van de klas geworden over de tweede termijn. Oom Mwanzia en zijn partner proberen hun steentje bij te dragen door tijdelijke baantjes. Zo hebben ze de laatste helft van juli op een koffieplantage gewerkt. 
De nieuwe eigenaar van de grond waar de huisjes op staan, heeft aangegeven dat ze binnenkort moeten vertrekken en Mwanzia is druk op zoek naar een plek om te gaan wonen. Eind augustus gaan we hen bezoeken en hopen dan meer duidelijkheid te krijgen.
27 augustus 2016: de thuissituatie is nog niet veranderd. De nieuwe eigenaar stelt de vertrekdatum steeds uit. Mwanzia heeft een huisje in de buurt gevonden om te huren en waar ze naartoe kunnen op het moment dat ze eruit moeten. 
31 oktober 2016: de situatie met de nieuwe eigenaar van de compound en dus ook het huis waar oom Mwanzia met vrouw en de drie kinderen woont blijft ons verbazen. Nog steeds wonen ze er en lijkt er geen haast om te moeten vertrekken. Het gezin krijgt het maandelijks voedselpakket op de afgesproken tijd en Charles gaat trouw iedere week naar spraakles. Het gaat steeds beter. Hij is in staat kleine opdrachten op de laptop van de therapeut te doen, maakt puzzels, zoekt nummers bij elkaar en herkent de letters. Zijn praten wordt steeds duidelijker. Hij gaat met plezier naar school en heeft er ook vriendjes. Controle op school zelf leerde ons dat de kinderen nooit verzuimen en dat de tante keurig iedere middag hun lunch komt brengen.
19 november 2016: Maatschappelijk werkster Margarete Njeri heeft begin november de school resultaten opgehaald. Charles presteert zo goed dat hij in 2017 naar de kleuterklas mag. Moses was wederom de beste van de klas en kreeg op school een onderscheiding en kadootje voor zijn prestaties. Kleine Mary zal de kleuterklas nog een jaar overdoen omdat ze wat achterblijft.
Oom en tante hebben een nieuw baantje gevonden bij een koffie plantage waar ze dagelijks werken nu. 
Op 19 november zijn we, tijdens het werkbezoek, met Charles meegeweest naar spraakles en therapie. Verbazingwekkend om te zien hoe hij vooruit is gegaan. Nog steeds vindt hij de massage van zijn nekspieren en keel het fijnste en het is het eerste waar hij om vraagt. Op de vraag van de therapeut hoe het met hem gaat antwoordde hij luid en duidelijk 'poa' (goed). Tijdens een van de puzzeloefeningen nam de therapeut me apart. Hij is van mening dat we vanaf januari 2017 kunnen stoppen met de spraakles en therapie. De vooruitgang is nu zo ver gevorderd dat het belangrijk is om op school te concentreren. Charles' zelfvertrouwen is zo enorm gegroeid dat hij dit ook aan kan. We hebben de sessie verder bijgewoond en ongelooflijk veel respect voor de therapeut die week in week uit met hem heeft gewerkt en er vanaf het begin alle vertrouwen in had dat hij zou leren praten. Soms waren er momenten dat wij dachten dit gaat nooit wat worden maar de nooit aflatende inzet maar ook de betrokkenheid van zijn oom en tante en maatschappelijk werkster hebben dit mooie resultaat weten te behalen. Respect!

30 december 2016: de laatste officiele maand therapie zit erop voor Charles. Onze therapeut is zeer tevreden over de resultaten. Zowel zijn spraak als zijn motoriek zijn enorm vooruit gegaan. Het advies aan de leerkracht van Charles is om zoveel mogelijk een op een met hem te werken en dat ook op school aan zijn zelfvertrouwen gewerkt moet worden. Hij raadde aan nog de maand januari te gebruiken voor het afronden van de therapie.
14 januari 2017: op 13 januari heeft maatschappelijk werkster een bezoek gebracht aan de school van de drie kinderen. Wat een mooi bericht: de leraren zijn het er unaniem over een s dat Charles enorm vooruit is gegaan op school. Hij doet mee aan de schoolactiviteiten, heeft een goede eigenwaarde en hij durft te praten! Hij gebruikt niet langer zijn handen om aan te geven wat hij wil. Super! Charles en zijn zusje Mary zijn in de kleuterklas begonnen dit schooljaar. Broertje Moses is in groep 1 van de primary school begonnen. Oom Mwanzia en zijn vrouw zorgen trouw voor de kinderen. Beide hebben een baantje bij een koffieplantage in de buurt.
14 maart 2017: ons bereikte het droevige nieuws dat op 31 januari de opa van de kinderen, de vader van Mwanzia, is overleden. Na het overlijden van zijn vrouw in september 2015 ging het bergafwaarts met hem. Hij kon het leven niet meer aan. Verkocht zijn huis en land, zonder dat de kinderen het wisten, en verdronk het geld. Op 6 februari heeft Margarete namens Circle4life de begrafenis bijgewoond. De nieuwe landeigenaar wil dat Mwanzia vertrekt. Gelukkig is er een klein stukje grond aan Mwanzia nagelaten. We gaan kijken of we hem kunnen helpen met het bouwen van een huisje voor hen. Met medewerking van de chief zal er eerst een overeenkomst moeten komen waarin de chief ook tekent dat de biologische moeder, Anna, niet in staat is haar kinderen op te voeden en Mwanzia en zijn vrouw dit op zich nemen. Verder willen we dat in een verklaring wordt vastgelegd dat de grond en het huis aan de kinderen vervallen in het geval Mwanzia en zijn vrouw komen te overlijden. Charles heeft zijn therapie eind januari afgerond. Op 8 maart heeft het gesprek plaatsgevonden met de chief, Anna, Mwanzia en zijn vrouw en maatschappelijk werkster Margarete Njeri. Er is een overeenkomst opgesteld die door allen is ondertekend. We hopen in april te starten met de bouw van een twee-kamer-huisje op het stukje land wat Mwanzia geerfd heeft.
30 april 2017: op 6 april is de overeenkomst getekend in bijzijn van de lokale chief en is de aannemer opdracht gegeven voor de bouw van een 2-kamer huisje. De hevige regenval maakte er een enorme uitdaging van de bouw te realiseren. Omdat ze momenteel zonder dak boven hun hoofd zijn, logeren de drie kinderen bij de oudste zus van hun moeder Anna totdat het huis klaar is. De leraren van de kinderen waren zeer tevreden over hun resultaten. Charles heeft veel zelfvertrouwen en doet het ondanks zijn hoge leeftijd onder de kleuters zeer goed. Op dit moment is er schoolvakantie en op 3 mei start de tweede termijn. Op 26 april is het maandelijkse voedselpakket uitgereikt.
16 mei 2017: een bizarre wending in het geheel. Het huis is klaar en ingericht op de terugkeer van de drie kinderen. De familie van moeder Anna en dus ook van oom Mwanzia heeft besloten dat ze niet terugkomen. Het schijnt de laatste wens van de opa geweest te zijn dat de kinderen bij de oudste zus (volgens traditie) opgroeien. Ondanks het feit dat Mwanzia en zijn partner het enorm goed deden met de opvoeding en de verantwoordelijkheid en het gesprek dat de chief met maatschappelijk werkster Margarete Njeri en de familie heeft gehad, mogen de kinderen niet terug. De meerderheid van stemmen (broers en zussen) vond de wens van de overleden opa belangrijker dan het feit dat het juist zo goed ging met de kinderen. We hebben het project dan ook stopgezet en mocht het in de toekomst zo zijn dat ze terugkomen dan moet er eerst ernstig gepraat worden. We betreuren het dat het eigenbelang hier belangrijker is dan het belang van de drie, getraumatiseerde, kinderen. We hebben ze gelukkig in de afgelopen jaren weer blije en vrolijke kinderen zien worden die met enorm veel plezier bij hun oom woonden en hard werkten op school. We hopen dat het bij de nieuwe tante ook zo mag zijn.
29 april 2018: dit weekend bereikte ons het droevige nieuws dat Anna, de moeder van Charles, Moses en Mary, na een kort ziekbed op 27-jarige leeftijd is overleden in het Kiambu Hospital. Ze was opgenomen met buikklachten en diarree en heeft het helaas niet gered. De drie kinderen woonden sinds mei vorig jaar bij hun tante in Ruiru en het gaat daar goed met hen. We hopen dat de familie zich voor de kinderen in blijft zetten nu ze niets anders meer hebben.